Rękawiczki

Rękawiczki skiturowe – dlaczego jedna para nigdy nie wystarcza

Rękawice to najtańszy element zestawu skiturowego i jednocześnie ten, który najczęściej psuje dzień w górach. Zmarznięte palce potrafią skrócić wyjście skuteczniej niż zmęczenie, a mokra rękawica przed zjazdem jest problemem, którego nie da się rozwiązać w terenie. Warto więc podejść do tego tematu poważniej, niż sugeruje cena.

Problem, którego nie zna narciarstwo zjazdowe

Na stoku dłoń pracuje w miarę stabilnych warunkach. W skiturze w ciągu jednego dnia przechodzi przez trzy zupełnie różne reżimy.

Na podejściu ręce pracują intensywnie, odpychając się kijami, i produkują dużo ciepła oraz potu. W ciepłej rękawicy zaparują w kwadrans. Na postoju, przy przepinaniu fok, zdejmowaniu plecaka i regulacji sprzętu, dłonie są odsłonięte albo w cienkiej warstwie, a wiatr na grani robi swoje. Na zjeździe ruch ustaje niemal całkowicie, pęd powietrza rośnie i ta sama rękawica, która na podejściu była za ciepła, nagle przestaje wystarczać.

Stąd wniosek, który sprawdza się u niemal każdego: potrzebne są przynajmniej dwie pary.

Para pierwsza – cienkie rękawice na podejście

Ich zadaniem nie jest grzanie, tylko utrzymanie dłoni w komforcie przy wysiłku i umożliwienie precyzyjnej pracy rękami.

Powinny być cienkie, dobrze oddychające, szybkoschnące i na tyle dopasowane, żeby obsłużyć w nich klamry butów, zamki kurtki, zapięcie plecaka i podpórki w wiązaniach. Sprawdzają się modele z dzianiny technicznej, lekkiego softshellu lub cienkiego polaru, często z wiatroszczelnym panelem na wierzchu dłoni.

Przydatne detale to wzmocnienie na wewnętrznej stronie dłoni, chroniące materiał przed przetarciem przez rękojeść kija, oraz obszycie kciuka miękkim materiałem – to nim najczęściej wyciera się nos i szybę gogli. Warstwa dotykowa na palcach pozwala obsłużyć telefon bez zdejmowania rękawicy, co w mrozie ma większe znaczenie, niż się wydaje.

Para druga – cieplejsze rękawice na zjazd i postoje

Tu priorytety się odwracają: liczy się izolacja, ochrona przed wiatrem i wodoodporność. Sprawność manualna schodzi na drugi plan, bo w tej parze nie wykonujesz precyzyjnych czynności.

Rękawice pięciopalczaste dają więcej swobody, łapawice (jednopalczaste) grzeją wyraźnie lepiej, bo palce ogrzewają się nawzajem. Rozwiązaniem pośrednim są modele trójpalczaste, łączące izolację łapawicy z możliwością chwytania kija.

Ocieplenie to zwykle puch albo syntetyk. Puch grzeje najlepiej przy tej samej masie i lepiej się pakuje, ale traci właściwości po zamoczeniu. Syntetyk jest w wilgotnych, wiosennych warunkach bezpieczniejszy i szybciej schnie. W praktyce, przy dłoniach, które prędzej czy później się zapocą, syntetyk bywa rozsądniejszym wyborem.

Membrana – zaleta czy przeszkoda

Rękawica z membraną nie przemoknie od zewnątrz, ale znacznie gorzej odprowadza wilgoć wytworzoną wewnątrz. Przy intensywnym podejściu efekt bywa taki, że dłoń jest mokra mimo braku opadu.

Dlatego sensowny podział wygląda tak: cienka para bez membrany, maksymalnie oddychająca, na podejście; cieplejsza para z membraną na zjazd, mokry śnieg i opad. Próba połączenia obu funkcji w jednej rękawicy zwykle kończy się produktem przeciętnym w obu rolach.

Materiały i konstrukcja

• Skóra na wewnętrznej stronie dłoni. Najlepiej znosi tarcie o rękojeść kija i krawędzie nart, dobrze trzyma chwyt również na mokro. Wymaga okresowego natłuszczania.
• Materiały syntetyczne. Lżejsze, tańsze i bezobsługowe, ale szybciej przecierają się w miejscach kontaktu z kijem.
• Mankiet. Krótki, wchodzący pod rękaw kurtki, jest wygodniejszy i mniej zbiera śnieg przy zdejmowaniu plecaka. Długi, zakładany na rękaw, lepiej chroni przy głębokim śniegu i upadkach.
• Ściągacz i pętelka. Regulacja przy nadgarstku ogranicza wychładzanie, a pętelka pozwala powiesić rękawice na karabinku, zamiast szukać ich w plecaku.

Dopasowanie – ciaśniej nie znaczy cieplej

To najczęstszy błąd przy zakupie. Zbyt ciasna rękawica ogranicza krążenie i sprawia, że dłoń marznie szybciej, mimo grubszej izolacji. Powinno zostać kilka milimetrów luzu na końcach palców, tak żeby dało się nimi swobodnie poruszyć.

Z tego samego powodu układ warstwowy – cienka rękawica pod grubą – działa tylko wtedy, gdy zewnętrzna para została kupiona z zapasem. Wciskanie jednej w drugą na siłę daje efekt odwrotny do zamierzonego.

Przymierzając, zegnij palce w chwyt kija. Rękawica nie powinna ciągnąć w kostkach ani tworzyć fałd wewnątrz dłoni, które po kilku godzinach zamienią się w otarcia.

Rękawice damskie i dziecięce

Modele damskie to nie tylko inna kolorystyka. Mają węższą dłoń, krótsze i cieńsze palce oraz mniejszy obwód nadgarstka. Rękawica męska w mniejszym rozmiarze rzadko daje ten sam efekt – zwykle jest za szeroka w dłoni i za długa w palcach, przez co powstają puste przestrzenie, w których powietrze nie zdąży się ogrzać.

Przy dzieciach największe znaczenie ma łatwość zakładania i mankiet, który da się zapiąć jedną ręką. Dzieci szybciej marzną i częściej gubią rękawice, więc łapawice z długim mankietem oraz sznurek spinający obie sztuki to rozwiązania, które sprawdzają się lepiej niż zaawansowane materiały.

Rękawice na szybkie i wyczynowe wyjścia

Osoby chodzące w tempie treningowym albo startujące w zawodach zwykle idą w jeszcze innym kierunku: bardzo cienkie, elastyczne rękawice na całe podejście i minimalna, składana łapawica przeciwwiatrowa na zjazd, ważąca kilkadziesiąt gramów i mieszcząca się w kieszeni.

To rozwiązanie działa przy dużym wysiłku i krótkich postojach. Przy spokojniejszym tempie, dłuższych przerwach i zmiennej pogodzie sprawdza się gorzej – organizm nie produkuje wtedy tyle ciepła, żeby zrekompensować brak izolacji.

Co jeszcze warto mieć w plecaku

Zapasowa para to nie przesada, tylko element bezpieczeństwa. Mokre rękawice na zjeździe albo, co gorsza, przy dłuższym postoju w wietrznym miejscu, to realna droga do odmrożeń. Trzecia, cienka i sucha para waży mniej niż sto gramów.

Do tego dochodzą drobiazgi: ogrzewacze chemiczne na wyjątkowo mroźne dni, cienki wkład wełniany do wsunięcia pod grubszą rękawicę oraz karabinek albo klips do spinania pary, żeby jedna nie zsunęła się ze stoku podczas przepinania fok.

Marznące dłonie – co zrobić, zanim kupisz cieplejsze rękawice

Zimne palce nie zawsze są winą rękawic. Najczęstsze przyczyny leżą gdzie indziej: zbyt ciasny sprzęt ograniczający krążenie, wychłodzony korpus, z którego organizm zaczyna odcinać dopływ krwi do kończyn, oraz odwodnienie i brak jedzenia na trasie.

Jeśli marzną Ci ręce, sprawdź najpierw, czy nie jest Ci zimno w tułów, czy nosisz coś na głowie i czy piłeś w ostatniej godzinie. Cieplejsza kurtka bywa skuteczniejszym rozwiązaniem problemu zmarzniętych dłoni niż cieplejsze rękawice.

Pielęgnacja

Rękawice suszy się w temperaturze pokojowej, nigdy na kaloryferze ani przy piecu – wysoka temperatura kurczy skórę i uszkadza membranę. Modele skórzane warto raz na sezon natłuścić przeznaczonym do tego środkiem, co przywraca im elastyczność i wodoodporność.

Rękawice z wyjmowanym wkładem mają tę przewagę, że da się wysuszyć osobno część wewnętrzną, która chłonie najwięcej potu. Jeśli często wychodzisz dwa dni z rzędu, to funkcja, którą docenisz.

Podsumowanie

Sensowny zestaw wygląda tak: cienka, oddychająca para na podejście, cieplejsza i wiatroszczelna na zjazd oraz zapasowa w plecaku. To rozwiązanie tańsze i skuteczniejsze niż jedna droga rękawica, która ma obsłużyć wszystkie scenariusze naraz.

Przy wyborze najważniejsze są trzy rzeczy w tej kolejności: dopasowanie, oddychalność pary podejściowej i wiatroszczelność pary zjazdowej. Grubość ocieplenia jest istotna dopiero na czwartym miejscu.